yeni

Ne zaman kaçtığımı sansam köşeyi dönmeden yakalıyor beni bir ses, bir görüntü, bir dürtü..
Ne zaman alıştığımı sansam yüz yüze gelince doluveriyor gözlerim,
Komik bir şeyler izlerken ve insanlar buna kahkahalarla gülerken, acıklı acıklı sırıtıyor buluyorum
kendimi..
Ta derinden bir şey yakalamış da beni dokunduğu gerçekle baştan aşa boyamış gibi..
Yeni şiirler yazayım, yeni kitaplar okuyayım, yeni bir filme gideyim..yeni olsun derken her şey çevremde biriktirip de oraya buraya sıkıştırdığım tüm o 'eski' ler hiç ummadığın anda unuttuğum o dolaptan, o çekmeden, o yerden,o pencereden, her yerden üzerime yığılır buluyorum..
Gücün böyle anlarda yetmez üstünden kaldırmaya,
Ya altında kaybolup gitmek vardır çözümde ya da tek tek toplayıp kapının önüne koyu vermek.

Bir insan var oluyor da nasıl oluyor bir sormak lazım..Düşünmek lazım.Ölçmek lazım..
Yaşamadan, yaşatmadan bir bakmak lazım. Tecrübe edilmişliklerin geri dönüşü olmuyor çünkü..
Bazen hayat size siz farkında olmadan, istemeden, gücünüz yetmeden yaşatıyor, bazen de  tam tersini yaşatıyoruz. Meraklarımız ve bilinçsizliğimiz bize yol gösteriyor.
Sonuç hep öğrenilmiş çaresizliklere, tecrübe edilmiş ama yine edilecek meraklara geliyor. Ve o yol hiç bitmiyor..Sonuç dediğin hep bir yola çıkıyor.

Kendimden kaçarken, düşüncelerimden kaçarken, eğlenirken, eğlenmeye çalışırken, zaman geçsin bitsin bunların hepsi derken, isterken, durmadan isterken, yalnız kaldığım tek bir anda
o dediğim umulmadık sahnelerde her şeyin başa sardığı, her şeyin boşa harcandığı, anlamsızlaştığı, gözardı edildiği ne varsa işte tam anda dikiliveriyor karşımda.

Anlamlar arıyorum kendime, kendime günahsız, yalansız, acısız, hatırasız dünyalar yaratmaya çabalıyorum. Bir taraftan da tutunuyorum diğerine, o-da olsun istiyorum. Tek bir dünya değil birden fazla olsun. Ama derler " ev üstüne ev kurulmaz" diye. Ben daha yolun başındayken bocalıyorum.
Daha çok boğuluyorum.
Gitmekten, kalmaktan, kaçmaktan, kaçarken yakalanmaktan..
Boğuluyorum bu sıradan olmayan hayatı sıradanlaştırmaktan.
Ve hiç bir şeyi o kapı önüne koyamamaktan...

dönmemek korkusu

Zaman zaman ev ahalisiyle yapılan kavgalara biri daha eklendi bu sabah.

Uzun süre çok tatışılan tercihlerim! ve hayallerimle ilgili hazmedilemeyen, insanları rahatsız eden bir şey var. 

Ailevi değerler, toplumsal değerler, sorumluluklar ve mantıki davranışlardan yoksun olduğum düşüncesi hakim nedense hepsinde de! 

*

Sürekli onunla bununla karşılaştırmalar...

İnsanların gördüğü hayatlardan bir başka hayatı ne kabul etme ne de anlamaya çalışma gibi bir durum var. 

Onlar için tek bir hayat var, sizi içine çekebilmek için ellerinden gelen herşeyi yapıyolar. 

Doğru olan BU! İyi bir işin olsun, çok çok çok para kazan, ulaşabileceğin hayallerin olsun, aman çok uzaklarda olma, yanımızda ol.

Yetinmeyi bil, çok fazla birşey isteme. Ee evlen-kocan,çocuğun olsun. Evin olsun, memleketimizde kal. Devlette kapağı atmaya bak, özel süründürür yapamazsın. 

Sen kızsın en iyi meslek öğretmenlik, tatilin var, rahat rahat yaşarsın.

Ee bir doktor bul onunla evlen, 

onu yapma bunu yapma...

Dolu dizgin sıralanacak birsürü şey...

Bakıyorum da çok korku var insanları sarıp sarmalayan...

Korkuyla herşeye sarılıyoruz, aç kalmayalım devlet işi olsun, yalnız kalmayalım illaki bir kocan olsun, ayrı kalmayalım hayatın yanımızda olsun, o da olsun, bu da olsun.... ama yeterki korkular uzakta olsun.

***

Gideceğim çok kısa bir süre sonra buralardan, farklı hayatlar yaşamak, farklı yerler görmek, keşfetmek, kendime yeni bir ben katmak için. Çok fazla idealler peşinde koşmayan ama dünya o kadar görülecek yaşanacak yeri her gün ve her gün keşfedebilmek, görebilmek, biraz daha saygı duyduğum, biraz daha benimsediğim bir hayatı yaşayabilmek için can atıyorum. 

Bu pek de ilk adımım sayılmaz. Ama En büyük adımım.

Üstüne hayaller kuruyorum, merak ediyorum..

Gidiyorum.

Hem de tüm korkulara inat...Çünkü ben hiç birinden korkmuyorum...